Droom van een prinsesje

Huize van Strijen, het is een even bekend als fraai landhuis aan de Grote Sloot bij Schagerbrug. Diana van den Berg prijst zich gelukkig er te mogen wonen.

Schagerbrug – Toen Diana van den Berg (44) de leeftijd van de roze prinsessenjurkjes had, droomde ze van wonen in een kasteel of landhuis, een flinke tuin eromheen. Die dromen zouden nooit meer vervliegen. Sterker, ze kwamen uit. Sinds 2005 mag ze zich kasteelvrouwe noemen. Als bewoner en eigenares van Huize van Strijen, het statige, vroegere weeshuis langs de Grote Sloot bij Schagerbrug. ,,Het is m’n levenswerk om het stukje bij beetje op te knappen. En zo bij te dragen aan de historie van dit huis en deze plek.’’

Ze is dochter van een bloemenkweker, werd geboren in Anna Paulowna, groeide op in Schagen. En was als kind al verliefd op Huize van Strijen. ,,Dáár te kunnen wonen, daar droomde ik als kind echt van.’’ Je dromen moet je nooit opgeven, sprak haar vader destijds tegen de kleine Diana. ,,Die woorden heb ik altijd onthouden. Ze zijn voor mij een drijfveer geweest om altijd te blijven zoeken naar een kasteel als woning.’’

Want de liefde voor kastelen, landhuizen en bijbehorende tuinen en landgoederen ging nooit verloren. Aan de Landbouwuniversiteit in Wageningen volgde Diana van den Berg een studie tuin- landschapsarchitectuur. Haar specialisatie: kasteeltuinen. Ze maakte als studente een nieuw ontwerp voor de tuin bij kasteel Rhoon in Rotterdam, schreef een beheers- en herstelplan voor tuin en park van Huis Doorn in Doorn. En ging uiteindelijk als landschapsarchitecte aan de slag. Maar werkte ook voor de latere tv-hovenier Jurgen Smit. En voor gemeenten, onder andere Alkmaar en Zijpe.

Al die tijd bleef de kasteeldroom intact. En ging ze ook op jacht naar een kasteel. Een jacht die bijna nog mooier was dan de uiteindelijke vangst. ,,Je komt in bijzondere omstandigheden terecht. In kastelen, waar nog de oude nazaat woont van wat ooit een rijke familie was. Pannetjes op de vloeren vanwege lekkages. Maar een liefde dat ze voor hun huizen hadden! Prachtig om te zien.’’

Polen

Ze werd zo goed als de nieuwe eigenaar van een kasteel in Polen. ,,Dat ging me puur om het landhuis. Dat het ver weg in Polen stond, deerde me niet. Lastig was wel, dat ik er een beheerder zou moeten aanstellen. Dat liep te veel in de papieren.’’

Uiteindelijk ’vond’ ze haar kasteel dicht bij huis. En het was nog haar droomhuis ook: Huize van Strijen, het voormalige weeshuis waarvan ze als meisje al zwijmelde.

Ruilen

Hoe ze eraan kwam, is een verhaal op zich. ,,Mijn broer was in de gelukkige omstandigheid het vroegere gemeentehuis van Zijpe, verderop aan de Grote Sloot, te kunnen kopen. Een statig pand. Stiekem was ik jaloers op hem. Op een dag reed m’n broer hier langs Huize van Strijen en zag dat er een bordje ’te koop’ in de grond werd geslagen. Hij belde me direct: ’Diaan, je droomhuis staat te koop. Je moet ongezien een bod doen! Krijg je het, maar krijg je later spijt, dan ruilen we van woning’. Met die wetenschap in m’n achterhoofd durfde ik het avontuur wel aan.’’

Al was dat nog niet makkelijk. De verkopend makelaar wilde helemaal geen zaken met haar doen. ,,Die had al contacten met kapitaalkrachtiger ontwikkelaars, waarmee hij waarschijnlijk meer courtage kon opstrijken.’’ Maar je dromen moet je nooit opgeven, had Diana in het achterhoofd. ,,En je moet op z’n tijd de brutale vraag durven stellen, is me vroeger ook geleerd. Dat kwam nu van pas.’’

Huize van Strijen was in gebruik bij jeugdzorgorganisatie Parlan. Dat ging de opvang voor kinderen kleinschaliger vormgeven en had het pand niet meer nodig. Het eigendom was van de Stichting Huize van Strijen, die het legaat van de familie Van Strijen beheert. Een legaat dat te allen tijde moet worden ingezet voor de opvang van jeugd. ,,Ik heb de voorzitter van de stichting opgespoord en ben bij hem langs gegaan. Heb hem verteld van m’n dromen over Huize van Strijen. Van m’n grote wens om het in oude luister te herstellen, het landgoed aan te pakken. Stukje bij beetje, als levenswerk. Kortom, dat ik het dolgraag zou verwerven en wat m’n bod was. Of men het aan mij wilde verkopen, heb ik gevraagd.’’

Ruggespraak

Haar verhaal en de passie waarmee ze dat deed kwamen over. ’s Avonds, na ruggespraak van de voorzitter met zijn medebestuurders, kreeg ze te horen dat haar bod was geaccepteerd. ,,Toen heb ik wel even in m’n arm geknepen. Stond ik daar, dochter van een bloemenkweker uit Schagen. En nu zomaar eigenaar van een kasteel. Er stond al een kijkdag voor het huis gepland, daar heb ik de makelaar gefeliciteerd met de verkoop. Hij sprong uit z’n vel, maar moest wel zaken met me doen.’’

Regentenkamer

Inmiddels woont ze er alweer acht jaar. Met haar twee dochters en haar vader. En beetje bij beetje wordt aan het herstel gewerkt. De zogenaamde regentenkamer, rechtsvoor in het landhuis, is inmiddels volledig in oude luister hersteld. Met een lambrisering, behang in oude stijl, fraaie ornamenten aan het plafond en ingericht met klassieke meubels. ,,Het is de kamer van vader. Opknappen is een kwestie van sparen en weer een stukje aanpakken. Speuren op internet naar geschikte materialen. Het hoeft allemaal niet echt oud te zijn, maar moet wel de juiste stijl hebben.’’

In de hal is de vroeger symmetrie van een trap naar de linker- en een naar de rechtervleugel weer hersteld, achter is de oude inrichtingskeuken aangepast. En zo komt in kleine stapjes, beetje bij beetje, wat van de oude grandeur terug. Boven heerst nog vooral de sfeer van het vroegere weeshuis. Met praktisch linoleum op de vloer, twee badkamers die functioneel zijn, maar kraak nog smaak hebben. En met stapelbedden op diverse kamers.

Groepen

,,Omdat ik hier groepen ontvang voor uiteenlopende activiteiten. Enerzijds om wat geld te genereren voor het opknappen, maar vooral ook omdat ik ook anderen wil laten genieten van dit mooie huis, van de mooie stek.’’ Zo was er vorig jaar een grote groep mensen te gast, die nog in het weeshuis Van Strijen hadden gewoond.

Ze geniet elke dag dat ze in haar droomhuis kan wonen. Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. ,,Wil je zo’n huis verwarmen, dan stook je je arm. Dus zijn er altijd maar enkele kamers verwarmd. Zo moet ik ook dingen laten om beetje bij beetje aan herstel van huis en landgoed te werken. Maar da’s allemaal helemaal niet erg. Ik zie het als m’n levenswerk. Met de wetenschap dat je altijd in je dromen moet blijven geloven.’’

Van burgemeester Amsterdam tot weeshuis

De plek van Huize van Strijen kent een lange historie. P. Dekker beschreef die in vogelvlucht in zijn ’Oude boerderijen en buitenverblijven langs de Zijper Grotesloot’ uit 1986:

Na de drooglegging van de Zijpe dateerde de eerste aanleg van de hofstede op deze plek uit 1650. De familie Van Strijen was een vooraanstaande Amsterdamse familie, waarvan de leden hoge functie bekleedden in de Vereenigde Oostinidsche Compagnie. Er werden diverse functies toebedeeld aan de familie, waaronder die van burgemeester van Amsterdam: Mr. Quirijn van Strijen was burgemeester van de hoofdstad in de jaren 1708-1709.

In 1702 had hij de buitenplaats gekocht die nu Huize van Strijen wordt genoemd. de monumentale poort is uit deze tijd en toont twee engelen met de wapens van de familie Van Strijen en zijn vrouw, Cornelia van Bambeeck. Nadat Quirijn van Strijen in 1724 stierf, heeft zijn vrouw in 1730 het huis en de landerijen geschonken om er een weeshuis van te maken.

Brand

In 1895 brak brand uit in het weeshuis, dat in 1896 weer werd opgebouwd op de huidige fundering. De Alkmaarse architect Klaas Bakker Dzn. ontwierp het huidige huis in Neorenaissance-stijl.

Na 275 jaar verloor Huize van Strijen de functie als weeshuis. In 2005 kocht Diana van den berg, huis en landgoed.